ROBERT MALLET - De vogel zag de ruit niet

*

De vogel zag de ruit niet
zo snel suisde hij in glijvlucht
dat hij zich dood vloog op het doorzicht

Wees een vlinder, laat je vleugels
argeloos de zachtheid
van de dodelijke ruiten strelen

Ik ben de vogel die zich op de dood stort
het brekend glas wekt
de dromers in hun halsstarrige huizen

waar de wonderen liggen te verstoffen.



Uit: Poètes du Nord, Tome 1, 1973
S.A. Librairie Saint-Germain-des-Prés, Paris




www.alberthagenaars.nl

NEIL LEADBEATER - Diverse gedichten

Photo: © Monica Manolachi



SAUDADE

Saudade is met geen pen te beschrijven.

Er bestaat geen woord dat er precies bij past:

het is hunkering, verdriet, liefdeskoorts-

motregenend heimwee-

haar overrompelende intimiteit

doet je rillen

zo ook is de schoonheid van de taal:

hoe een woord in een andere spraak

z'n intrek kan nemen in een grotere wereld.



Uit 'The loveliest vein of our lives'



DE VROEGE AANKOMST VAN GEDICHTEN

Meestal
zijn zij de onverwachte nachtlandingen-
zelden de geplande vluchten.

Het zijn de vliegtuigen uit Rio, São Paolo,
Caracas en Lima
die als geesten opdoemen in het holst van de nacht.

En daarmee komen
de rosse motmots en de gehoornde hoenderkoeten,
de acrobaten in de boomkruinen;
de rauwe kreet van de grote amazone papegaai
het negenbandig gordeldier en een
kapduif.

Eén voor één roep ik ze bij me.



Uit: Librettos for The Black Madonna, White Adder Press, 2011
ISBN: 978-0-9520827-4-3



www.alberthagenaars.nl

Zie ook: Vertalingen van Nederlandse, Vlaamse en Surinaamse poëzie in het Indonesisch

Zie ook: Beelden, graven, plaquettes en andere sporen van dichters

PAUL MULDOON - Duffy's Circus

DUFFY’S CIRCUS

Toen Duffy's Circus eenmaal z'n tent had opgezet
in het grote veld vlakbij de Moy,
had God Ierland net zo goed in de steek kunnen laten
en in een boom zijn geklommen. Dat zei m'n vader.

Er bestond niet zoiets als een vijfpotig kalf.
De God van de Schepping
was de God van de Liefde.
Zulke wijsheden strooide m'n pa graag rond.

Toch schuierden de olifanten met hun Alpenruggen
zich tegen elkaar. Ook maakte het niet uit
dat Wild Bill's Regendans jammerlijk mislukte.
Een of andere clown kieperde een emmer vol sterren

uit over het vak waar de grootste kakkerds zaten.
Ik was mijn vader in het gewoel kwijtgeraakt
en glipte aan de achterkant de tent uit. Nu hoorde ik
voor de eerste keer die langgerekte rauwe kreet.

Hij kwam ergens achter de kraal vandaan.
Een dwerg op stelten. En nog een andere.
Ik doolde langs trucks. Ik keek onder een dieplader
toe hoe een man een vrouw in tweeën zaagde.


Paul Muldoon – Uit: The Penguin Book of Irish Verse, 1981.



www.alberthagenaars.nl

ROBERT DESNOS - Om vijf uur

OM VIJF UUR

Om vijf uur ’s morgens, in een nieuwe, lege straat,
hoor ik een auto wegrijden.
Het glas van een brandmelder is ingeslagen,
de scherven schitteren in de goot.
Op het plaveisel zie ik een plas bloed
en wat rook lost op in de lucht.
Hé! Héé! Vertel mij wat er is gebeurd.
Word wakker! Ik wil weten wat er is gebeurd.
Vertel mij de lotgevallen van de mens.


Robert Desnos – Uit: État de veille (1943-1944)



www.alberthagenaars.nl

ANTONIN ARTAUD - De boom

DE BOOM

Deze boom en zijn huiveren
somber woud van oproepen,
van kreten,
vreet aan het duistere hart van de nacht.

Azijn en melk, de lucht, de zee,
de dichte massa van het uitspansel,
alles spant samen met die siddering,
die in het dichte hart van de schaduw legert.

Een hart dat zeer heeft, een harde ster
die zich verdubbelt en ontsteekt in de lucht,
de zuivere lucht die verscheurd wordt
bij de oproep van de schallende zon,
klinken hetzelfde, klinken hetzelfde
als de nacht en de boom in het oog van de wind.



www.alberthagenaars.nl

ELISABETH BISHOP - Dicht, dichtbij elkaar

*

Dicht, dichtbij elkaar
blijven de minnaars de hele nacht.
Zij draaien gezamenlijk
in hun slaap,

dichtbij als twee bladzijden
in een boek
die elkaar lezen
in de duisternis.

Elk weet alles
wat de ander weet,
uit het hoofd geleerd
van top tot teen.



www.alberthagenaars.nl

NAZIM HIKMET (1902 - 1963)

VANDAAG IS HET ZONDAG

Vandaag is het zondag.
Vandaag, voor de eerste keer,
lieten ze me buiten, in het zonlicht
en voor de eerste keer in mijn leven
keek ik op naar de lucht
verbaasd dat hij zo ver was
en zo blauw
en zo wijd.
Ik stond daar bewegingsloos
en ging dan vol respect op de zwarte aarde zitten
schurkte m’n rug tegen de muur.
Nu, geen enkele gedachte aan sterven,
Geen gedachte aan vrijheid, aan mijn vrouw.
De aarde, de zon en ik…
Ik ben gelukkig.


Naar de Engelse vertaling van Taner Baybars


www.alberthagenaars.nl